Рӯзи дониш ва дарси сулҳ дар боргоҳи маърифат

Ҳар сол 1-уми сентябр дар Тоҷикистони азизамон ҳамчун Рӯзи дониш таҷлил карда мешавад. Ин сана барои ҳар як хонанда, донишҷӯ, омӯзгор ва кулли мардуми кишвар дорои маънии хос аст, зеро оғози саҳифаи тоза дар роҳи илмомӯзӣ ва маърифатандӯзӣ мебошад.

Бо ҳидояти хирадмандонаи Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Эмомалӣ Раҳмон, соли нави таҳсил дар тамоми муассисаҳои таълимӣ бо дарси сулҳ оғоз мегардад. Ин иқдом аз он шаҳодат медиҳад, ки сулҳу оромӣ пояи асосии пешрафт ва заминаи воқеии илмомӯзии насли ҷавон аст.

Боргоҳи маърифат, яъне мактаб, донишгоҳ ва марказҳои таълимӣ, ҷойест, ки инсон дар он на танҳо дониш меомӯзад, балки ахлоқ, маънавият ва арзишҳои инсониро низ аз бар менамояд. Ҳар як хонанда, ки қадам ба остонаи маърифат мегузорад, бояд ба қадри сулҳ ва ваҳдат расад, зеро танҳо дар фазои оромиву субот метавон ба дастовардҳои бузург ноил гардид.

Пешвои миллат дар баромадҳои худ борҳо таъкид кардаанд, ки илму дониш сармояи воқеии миллат аст. Ҷомеае, ки ба илму маърифат такя мекунад, на танҳо иқтисоди қавӣ, балки фарҳанг ва ояндаи дурахшонро низ таъмин месозад. Ба ҳамин хотир, ҷавононро зарур аст, ки бо азму иродаи қавӣ омӯзанд, эҷодкор бошанд ва бо донишҳои замонавӣ Ватани худро обод созанд.

Рӯзи дониш ва дарси сулҳ дар боргоҳи маърифат на танҳо оғози соли нави таҳсил, балки оғози як сафар ба сӯи ояндаи равшан ва созандагӣ мебошад. Ин рӯз моро ба қадршиносии сулҳу ваҳдат, дӯст доштани Ватан ва пайравӣ аз илму дониш даъват мекунад.

Аз соли 1995 инҷониб, бо ташаббус ва ҳидояти Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, соли нави таҳсил бо дарси сулҳ оғоз меёбад. Ин иқдоми нек барои тарбияи насли наврас дар рӯҳияи дӯстдории Ватан, қадршиносии сулҳу ваҳдат ва арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ хизмат менамояд.

Дарси сулҳ ба хонандагон ва донишҷӯён таълим медиҳад, ки сулҳ пояи зиндагии орому осуда ва рушду пешрафти давлат аст. Бе сулҳу ваҳдати миллӣ ҳеҷ гуна дастовардҳои иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ имконпазир мебошад.

Ҳар сол, ба муносибати оғози соли нави таҳсил ва Рӯзи дониш, Ҷаноби олӣ баромадҳои пурмӯҳтаво менамоянд. Дар суханрониҳои худ Пешвои миллат ҳамеша ба аҳамияти илму дониш, масъулияти омӯзгорон ва талоши пайвастаи хонандагон таъкид мекунанд.

Аз ҷумла, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд, ки:

Илму дониш чароғи маърифат ва омили асосии рушду пешрафти давлат аст.

Ҷавонон бояд аз имкониятҳои таълимӣ ва шароити фароҳамгардида самаранок истифода баранд.

Сулҳу оромӣ, ваҳдати миллӣ ва истиқлолият неъматҳои бузурганд, ки бояд ҳифз ва қадрдонӣ шаванд.

Пешвои миллат ҷавононро даъват менамоянд, ки бо истифода аз донишу ҳунар, ихтироъкориву эҷодкорӣ ва меҳнати ҳалол дар ободии Тоҷикистони азиз саҳми худро гузоранд.

Рӯзи дониш ва дарси сулҳ дар Тоҷикистон рамзи некбинии ҷомеа ба ояндаи равшан ва нишонаи таваҷҷуҳи давлату Ҳукумат ба илму маърифат мебошад. Баромадҳои Ҷаноби олӣ, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ин рӯз барои насли наврас дастури зиндагӣ ва раҳнамои маънавӣ ба ҳисоб мераванд.

Ҳар сол дар Ҷумҳурии Тоҷикистон санаи 1-уми сентябр ин рӯз барои тамоми сокинони кишвар, бахусус хонандагону донишҷӯён, рӯзе аз муҳиму хотирмон аст. Зеро маҳз дар ин рӯз дари мактабҳо, донишгоҳҳо ва муассисаҳои таълимӣ ба рӯйи шогирдон боз шуда, саҳифаи нави илмомӯзӣ оғоз меёбад.

Тибқи анъанаи нек, дар саросари мамлакат соли нави таҳсил бо дарси сулҳ оғоз меёбад. Ин дарс дорои аҳамияти бузурги тарбиявӣ ва маънавӣ мебошад, зеро сулҳу оромӣ пояи асосии пешрафти ҷомеа ва муваффақияти ҳар як инсон аст. Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, борҳо таъкид намудаанд, ки бе сулҳ ва ваҳдати миллӣ ҳеҷ як кишвар ба рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ ноил шуда наметавонад.

Рӯзи дониш на танҳо оғози дарсҳо, балки рамзи эҳтиром ба илм, маърифат ва тарбия аст. Илм чароғи равшанкунандаи зиндагӣ ва сармояи маънавии ҳар як давлат мебошад. Аз ҳамин лиҳоз, хонандагону донишҷӯён вазифадоранд, ки аз ин имкониятҳои фароҳамгардида самаранок истифода намуда, баҳри аз худ кардани донишҳои муосир ва ҳунарҳои замонавӣ кӯшиш намоянд.

Дарси сулҳ бошад, ба ҷавонон ёдрас мекунад, ки қадри оромӣ ва ваҳдати миллиро бидонанд, аз гузаштаи на он қадар дури кишвар, ки мардуми тоҷик давраҳои душвори ҷанги шаҳрвандиро аз сар гузаронид, ибрат гиранд ва ҳамеша ба қадри ваҳдату ягонагӣ расанд. Зеро сулҳ неъмати бузургтарине аст, ки миллати тоҷик ба шарофати сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат ба даст овардааст.

Имрӯзҳо, вақте ки Тоҷикистони соҳибистиқлол дар роҳи тараққиёти босубот қадам мегузорад, нақши илму маърифат ва сулҳу ваҳдат беш аз пеш афзун мегардад. Аз ин рӯ, ҳар як шогирду донишҷӯ бояд омӯзгоронро ҳамчун раҳнамо эҳтиром кунад, бо илму дониш мусаллаҳ гардад ва ватани азизашро дӯст дорад.Рӯзи дониш ва дарси сулҳ ҷавононро ба сӯи фардои дурахшон ҳидоят месозанд. Ин рӯз рамзи дӯстдорӣ ба илм, сулҳ, ваҳдат ва масъулияти ҳар як насли наврас дар роҳи ободиву пешрафти Ватан аст.

Мудири шуъбаи рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеаи дастгоҳи раиси ноҳияи Шуғнон Собиров Раҳматулло

@все